x

1 เมษายนสำหรับหลายๆคนอาจะนึกถึง “วันเอพริลฟูลเดย์” ที่คนมักจะเล่นสนุกกับมุกโกหกที่สรรหามาเพื่อความขบขัน บางคนอาจจะมองว่าเป็นวันแห่งความหวังเพราะเป็นวันที่ออกสลากกินแบ่ง แต่สำหรับกลุ่มเด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเรื่องราวของพวกเธอกับวันที่ 1 เมษายนนั้นไม่ใช่เรื่องที่โกหกหรือขบขัน แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความหวัง 
 
ชื่อของกลุ่มเด็กสาวในตอนนั้นคือ Asia Star Audition ที่ได้เริ่มคัดเลือกมาตั้งแต่ปี 2016 ภายใต้การผลิตของบริษัทสื่อวาไรตี้และศิลปินตลกยักษ์ใหญ่จากญี่ปุ่นอย่าง โยชิโมโต้ ตอนได้รู้ถึงโปรเจกต์นี้ส่วนตัวนึกถึงความท้าทายสมัยที่โยชิโมโต้จับมือกับ AKS ภายใต้การนำของ “อากิพี” อากิโมโต้ ยาสุชิ ในปี 2011 ที่จะสร้างวงไอดอลกรุ๊ปในแถบภูมิภาคคันไซของญี่ปุ่นที่ถือว่าเป็นพื้นที่ของศิลปินตลก และไม่มีไอดอลกรุปที่สร้างชื่อเสียง ในวันนั้นไม่มีใครเชื่อว่าจะประสบความสำเร็จ แต่ทุกวันนี้ NMB48 คือกลุ่มไอดอลในแถวหน้าของญี่ปุ่นทั้ง “ซายาเน่” ยามาโมโตะ ซายากะ และ “มิรุรุน” ชิโรมะ มิรุ ก้าวขึ้นเป็นไอดอลระดับต้นๆของ 48 Groupในปัจจุบัน
 
ถึงแม้จะเคยผ่านตากับงานด้านตลกทั้งภาพยนตร์ที่ร่วมกับไทยอ่าง “สาระแน โอเซกไก” แต่ก็ยังคิดภาพไม่ออกว่าวงไอดอลของโยชิโมโต้ในไทยจะออกมาอย่างไร จนกระทั่ง 1 เมษายนในงาน Cat T-Shirt ที่สถานีรถไฟแอร์พอร์ตลิงก์ พวกเธอได้เปิดตัวกับแฟนๆ ครั้งแรก ในครั้งนั้นพวกเธอยังไม่มีเพลงเป็นของตัวเองจึงใช้เพลงของ Shojo Complex วงในเครือโยชิโมโต้ในอินโดนีเซียมาแสดง
 
ต่อมาชื่อของพวกเธอจึงถูกเปลี่ยนเป็น SWEAT16! กับ 13 เมมเบอร์ที่พร้อมจะทำตามความฝันโดยจับมือร่วมกับเจ้าพ่อเพลงรักอย่าง บอยด์ – ชีวิน โกสิยพงษ์แห่ง LOVEis ในการร่วมทำเพลงฉบับภาษาไทย ซึ่งก็ได้มือดีอย่าง ไก่ สุธี แสงเสรีชน ที่เข้ามาร่วมงานด้วย ในช่วงสิงหาคมผู้เขียนมีโอกาสไปร่วมอีเวนท์ที่ SWEAT16! มาร่วมโปรโมทคอนเสิร์ต NMB48 Asia Tour ที่ประเทศไทยซึ่งพวกเธอก็แสดงเพลงของรุ่นพี่อย่าง Durian Shounen และ Warukii และยังเปิดให้ติดตามพวกเธอผ่านแอพพลิเคชั่น FanSter อีกด้วย
 
 

 
แต่ดูเหมือนอุปสรรคก้าวแรกที่พวกเธอเผชิญก็คือกำหนดการเปิดตัวที่ล่าช้าออกไปจากสิงหาคมไปเป็นเดือนตุลาคม พ.ศ.2560  SWEAT16! เปิดตัวพร้อมคอนเซปต์การออกกำลังกาย ที่ศูนย์กีฬาแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยกับเพลงโปรโมท “วิ่ง” ที่นำทำนองมาจากYume no Kakera ของ Shojo Complex โดยจัดขึ้นในรูปแบบกีฬาสี ทีมสีแดงและสีน้ำเงินในขณะนั้นเมมเบอร์บางคนเริ่มเป็นที่คุ้นหน้า อย่างซอนญ่า SWEAT16! ที่ไปแสดงภาพยนตร์โฆษณาที่ “เต๋อ นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์” กำกับ มิวสิค SWEAT16! ที่เคยผ่านการประกวดรายการร้องเพลงทางช่อง 9 หรือ ม่านมุก SWEAT16! ที่เคยผ่านตามากับรายการเกี่ยวกับบอร์ดเกมทางออนไลน์ มาแล้ว ในงานนั้นจึงเหมือนแนะนำเมมเบอร์แต่ละคนให้แฟนรู้จักและใกล้ชิด เพราะได้ร่วมลุ้นร่วมเชียร์พวกเธอแข่งกีฬาด้วย
 
 
ไทม์ไลน์ตุลาคมนั้นไม่ค่อยดีนัก เพราะแทบไม่มีเวลาโปรโมทเนื่องจากเดือนดังกล่าวเป็นช่วงเวลาพิเศษที่คนไทยอยู่ในความโศกเศร้า ดังนั้นจึงทิ้งช่วงกว่าจะกลับมาอีกครั้งในเดือนพฤศจิกายนก็ยังพบอุปสรรคมากมาย แต่พวกเธอก็ทำออกมาเต็มที่ในงาน “Sweat16! Tokyo Connection” ที่เอเชียทีค ซึ่งได้วงจากญี่ปุ่นมาร่วมงานด้วย และการแสดงของพวกเธอในวันนั้นเริ่มมีคนพูดถึงถึงด้านการแสดง การร้องสด การเต้นที่เข้าจังหวะได้ดี รวมไปถึงรูปแบบการเชียร์ที่เร้าใจของแฟนๆ
 
การเชียร์ของ SWEAT16! นั้นเรียกได้ว่าแทบจะหยิบยกการโวตาเกะแบบญี่ปุ่นมาจัดเต็ม ไม่ว่าจะเป็นการ “ขึ้นลิฟต์” (ต่อตัวกัน) “โอชิจัมพ์” ที่เรามักจะกระโดดตะโกนตอนท่อนที่โอชิเมมเบอร์เราร้อง หรือแม้กระทั่ง “เคฉะ” หรือการปรบมือเพื่อส่งพลังให้กับเหล่าไอดอล คลิปที่บอยด์ โกสิยพงษ์ ถ่ายการแสดงที่ งาน I’m Park ถูกแชร์และส่งต่อมีผู้ชมจำนวนมากไปแล้ว เวลาไปดู SWEAT16! ข้อดีอย่างหนึ่งคือผู้ชมสนุกกับการแสดงและการเชียร์ที่อยู่ตรงหน้ามากกว่ายกกล้องขึ้นมาถ่ายเพื่อบังคนข้างหลัง
 
 

บรรยากาศแฟนคลับ

SWEAT16! กลับมารีแบนดิ้งอีกครั้ง ด้วยเพลง “มุ้งมิ้ง” ที่ทำนองมาจาก “Kokoro KoroKoro Koi Mouyo" ของ Shojo Complex ในลุกที่สดใส และกลายเป็นอีกเพลงที่มีจังหวะเชียร์ที่เร้าใจ ผู้เขียนได้มีโอกาสอยู่ในโมเมนต์ที่สำคัญของวงคืองาน Japan Expo 2018 ที่เซนทรัลเวิลด์ วันนั้นเป็นวันเลือกตั้งกัปตันทีมของวงซึ่ง แอ๊นท์ SWEAT16! ได้รับการโหวตจากเพื่อนๆ ให้เป็นผู้นำทีม 
 

 
และยังได้มีโอกาสดูพวกเธอแสดงอยู่เนืองๆ เช่นคอนเสิร์ต 24 ปี Rhythm&Boyd ที่พวกเธอหยิบเพลงของยุค Dojo City มาแสดง หรืองานเปิดตัวภาพยนตร์ “Sensei”ที่สยามพารากอนพวกเธอก็เป็นแขกรับเชิญพิเศษ และกลุ่มแฟนที่ติดตามพวกเธอเริ่มขยายวงกว้างขึ้นๆ ผ่านกิจกรรมเชื่อมความสัมพันธ์กับแฟนๆ อย่าง “งานแตะนิ้ว” ที่แฟนคลับจะได้พบหน้ากับเมมเบอร์อย่างใกล้ชิด
 
ถึงแม้ 1ปี ของพวกเธอจะมีทั้งอุปสรรค ปัญหา และความท้าทายผ่านเข้ามา แต่ดูเหมือนพวกเอจะไม่หยุดที่จะก้าวไปข้างหน้า อย่างที่พวกเธอร้องเพลงให้กำลังใจแฟนๆ ว่า 
 
จะวิ่งมันเรื่อยไป
สุดกำลังหัวใจ ทีละขั้น
แต่ละปัญหาต้องแก้ไข
ให้เป็นประสบการณ์ ที่ไม่มีวันมีทาง
จะเรียนได้จากที่ไหน
จะต้องล้มเท่าไร จะผิดหวังเท่าไร
แม้จะยาก ลำบากมากมายสักแค่ไหน
แต่ฉันจะพยายามสู้ต่อไป
เพื่อให้ฝันนั้นเป็นจริง ในสักวัน
 
นี่เป็นบันทึกตลอด 1 ปี ของคนที่เฝ้ามองการเติบโตของ SWEAT16! และอยากรู้ว่าพวกเธอจะวิ่งไปสู่ความฝันที่จุดใด